വിധുബാല

        കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്ന് കിടക്കുന്ന വയലറ്റ്  ഡാഫൊഡിൽ പൂക്കൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു.... മനസ്സ് പൂർണമായും ശൂന്യമാണ്!കൂട് തുറന്നുവിട്ട ഒരു പക്ഷിയെന്ന പോലെ അവൾ പറന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു...എന്തിനു വേണ്ടിയാണു താൻ ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ടു തന്നെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് വിധുബാല സ്വയം ചോദിച്ചു. സ്ഥിരമായി തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ പിന്തുടരുന്ന ഈ കാഴ്ചയെ അവളും പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരുതരം കാന്തത്തിന്റെ ആകർഷണ വലയത്തിനുള്ളിലാണ് തന്നെന്നു അവൾക്കു തോന്നിപോയി. അത് മറ്റെന്തിലേയ്ക്കോ വികര്ഷിച്ചു പോകാൻ കഴിയാത്തവണ്ണം അവളെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു...

    അങ്ങിങ്ങായി ചെറിയ വയലറ്റ് പൂക്കളുള്ള ആ വെള്ള ഷിഫോൺ സാരിയിൽ അവൾ, പടർന്നു കിടക്കുന്ന ആകാശസീമയിൽ തുഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന ഒരു വെളുത്ത മേഘം പോലെ തോന്നിച്ചു. നേരിയ തണുപ്പുള്ള ഒരിളം കാറ്റ് അവളെ തുളച്ചു കടന്നു പോയി. നിർവചിക്കാനാവാത്ത ഒരു ആനന്ദം തന്റെ മനസ്സിൽ നിറയുന്നു എന്നവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... വിധുബാല ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവൾ  ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു.. ഡാഫൊഡിൽസ് അതീവ സുന്ദരിയാണ്! അതും കടും വയലറ്റ് നിറമുള്ളവ!! അന്തരീക്ഷം മുഴുവൻ അതിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ്  മതിമറന്നിരിക്കുകയാണ്. നീലാകാശം വെള്ളിമേഘങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായി അവളുടെ തലയ്ക്കു മേലെ നിലകൊണ്ടു. കുളിർകാറ്റു ഡാഫൊഡിൽ പൂക്കളുടെ സൗരഭ്യമേന്തി വിധുബാലയുടെ അഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന നീണ്ട മുടിയിഴകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി... താൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പറന്നുയരുകയാണെന്ന് അവൾക് തോന്നി. അവൾ മുന്നോട്ട് തന്നെ നടന്നു..സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു.. വിധുബാല ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു... ഒപ്പം അവളുടെ കാൽകൊലുസു മണികളും കിലുങ്ങി ചിരിച്ചു. ഇതിനോടകം തന്നെ നാലഞ്ചു ഡാഫൊഡിൽ പൂക്കൾ അവൾ പറിച്ചെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. അവയുടെ ചന്തം നോക്കി അവൾ പിന്നെയും മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ ആനന്ദം ഉന്മാദമായി മാറുകയാണ്... വിധുബാല ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു... കൈയിലുള്ള ഡാഫൊഡിൽ പൂക്കൾ അവൾ മാറോടു ചേർത്തു, അവയുടെ സുഗന്ധം അടുത്തറിയുവാനായി അവൾ അത് മുഖത്തോടടുപ്പിച്ചു.... കട്ടപിടിച്ച രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം!!  വിധുബാല ആ പൂക്കൾ നിലത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൈകളിലേക്ക് നോക്കി...അഴുക്കു പുരണ്ട കൂർത്ത നഖങ്ങൾ!! കിതച്ചു കൊണ്ടവൾ മുന്നോട്ട് ഓടി..

    കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് മൂടുന്നു... ഡാഫൊഡിൽ പൂക്കളുടെ നിറം വയലറ്റിൽ നിന്ന് കറുപ്പായി പരിണമിക്കുന്നു. വിധുബാല ആർത്തലച്ചു കരഞ്ഞു, എന്നാൽ അവളുടെ തേങ്ങലുകൾ പൊട്ടിച്ചിരികളായി മാത്രം പ്രതിഫലിച്ചു. കൊലുസ്സിനു ഭാരം കൂടിക്കൂടി വരുന്നു... അവൾ ഓടി തളർന്നു! തനിക്കു ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്ന ലോകം മാറുന്നു എന്നവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു!!  ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് തന്നെ ആനത്തിന്റെ പാരമ്യതയിലെത്തിച്ച ആ ഡാഫൊഡിൽ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ഒരിക്കൽക്കൂടി നുകരുവാനായി വിധുബാല കണ്ണടച്ച് ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു. വിയർപ്പിന്റെയും പൊടിയുടെയും ഗന്ധം! ചങ്ങലകളെ കാമിച്ച ഉണങ്ങാത്ത വ്രണത്തിന്റെ പൊട്ടിയൊലിച്ച ഗന്ധം!! വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഉഷ്ണക്കാറ്റ്, ജടപിടിച്ച അവളുടെ നീണ്ട തലമുടിയിഴകളിലും പൊറ്റപിടിച്ച തലയോട്ടിയിലും വീർപ്പുമുട്ടി തങ്ങി നിന്നു...വിധുബാല ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു...ഒപ്പം ആ കാൽകൊലുസ്സും വ്രണത്തോട് പറ്റിച്ചേർന്നു കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു... അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു...

          കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്ന് കിടക്കുന്ന വയലറ്റ്  ഡാഫൊഡിൽ പൂക്കൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു.......